Als schaamte sterker is dan opluchting

Hij schreef dat het wél werkte. Dat het Squease drukvest hem rust gaf, dat de stress afnam in zijn lijf. Maar toch stuurde hij het terug. Niet omdat het niet hielp, integendeel, maar omdat schaamte het won van ontspanning.

En dat raakt me. Want hoe pijnlijk is het dat iemand iets vindt dat hem beter laat functioneren, maar het niet durft te gebruiken omdat hij bang is gezien te worden? Heb jij dat ook weleens gehad dat je precies wist wat je nodig had, maar dat een stemmetje fluisterde: “Wat zullen anderen wel niet denken?”

Die schaamte is herkenbaar. Onze maatschappij is gewend aan ‘gewoon doen’, aan niet opvallen. Maar prikkelverwerking werkt niet volgens sociale regels. Als je zenuwstelsel te veel prikkels binnenlaat, staat je hele lichaam constant aan. Die overprikkeling is slopend. En voor sommige mensen is diepe druk precies het signaal dat het lichaam nodig heeft om te begrijpen: je bent veilig, je mag rusten. Het is hetzelfde mechanisme waardoor stevige omhelzingen kalmeren of waardoor kinderen of volwassenen met autisme beter slapen als hun lichaam meer begrenzing ervaart in de vorm van een zwaartedeken.

Het Squease drukvest doet precies dat: op een onopvallende, zachte manier diepe druk geven. Je pompt het even op, koppelt de pomp los, het blijft dus. Je draagt het vest onder je trui. Dat is het mooie;  je hoeft niet uit te leggen wat het doet, tenzij je dat zelf wilt.

Dus wat als we schaamte eens omdraaien? Wat als het niet gaat om “durf ik dit dragen?” maar om: “Gun ik mezelf rust? Gun ik mijn lichaam veiligheid?”

Misschien is dit geen verhaal over een teruggestuurd vest, maar over hoe dapper het is om jezelf serieus te nemen. Zelfs als dat zichtbaar is.